اصلاً از این که کاری کردم که ازم متنفر شن ناراحت نیستم.

تنها بودنم اصلاً برام سخت نیست..چون وقتی با اونا بودمم تنها بودم :]

چند وقته قلبم درد میگیره ولی میترسم به ننه بابام چیزی بگم

تک تک روزایی که ناراحت بودن یا مشکلی داشتن و کنارشون بودم یادمه،اونموقع هایی که تو بغلم گریه میکردن و ازم قول میگرفتن کسی چیزی نفهمه.ولی حالا که من نیاز دارم یکی کنارم باشه توی این روزای لعنتی هیچکس نیست.هیچکس.

هرچقدرم به خودت بگم اصلاً برام مهم نیست که زشتم بالاخره مجبورم قبول کنم که بعد از دیدن اون استوری لعنتی با خودم فک کردم کاش منم خوشگل بودم و چشم رنگی داشتم... آره خب. اون خیلی کیوته. من حالتو بهم میزنم. *laughes* ازش متنفرم...از آدمی که حتی نمیشناسمش=) چرا مثل احمقا رفتار میکنم=) باید با قیافه ی مشمئز کنندم کنار بیام دیگه حتی دوستام و مامانمم بهم تیکه میندازن :) میرم چند ساعت به خودم تو آینه زل میزنم و با خودم میگم گاد من خوشگل نیستم ولی دیگه انقدددررررم زشت نیستم!چرا این همه مسخرم میکنن؟ کاش میشد محو شم...

نمیشه الآن یهو ظاهر شه

اشکامو پاک کنه

بغلم کنه

بگه گریه نکن ببین من اینجام :)

نه :)

نمیشه :)

دیگه هیچوقت نمیبینمش :)

پس کی قراره از این توهمات و خیالاتم بیام بیرون :)

۱۴۲ روز دوری بس نیست لعنتی؟

از کی انقدر بی رحم شدی :)